*॥ अमृतबोध ॥* *११ जून २०१७* *॥ हरिपाठ मंजिरी - १७५ ॥*

प.पू.श्री.मामासाहेब देशपांडे महाराज सांगतात की, श्रीहरींचे आकलन होण्यासाठी मनाला प्राणांच्या पंथाने व गतीनेच जावे लागते. संत महात्मेही हेच सांगतात, *"तेणेंचि पंथे चालों जातां । न पडे गुंता कोठें कांहीं ॥नि.गा.६८४.१॥"* याच मार्गाने गेले असता कोणताही गुंता न होता अर्थात् कसलीही अडचण न येता, ध्येयापर्यंत सुखरूप जाता येते !
अभंगाच्या दुस-या चरणात सद्गुरु श्री माउली सांगतात की, *"रामकृष्ण वाचा भाव हा जिवाचा ।(हरि.८.२)"* जीवाचा भाव असाच पाहिजे की, "मी परमात्म्याचा अंश आहे !" परंतु ही गोष्ट शब्दज्ञानाने कळणे निराळे व अनुभूतीत येणे निराळे. कारण सिद्धांत असा आहे की, *'शिवो भूत्वा शिवं यजेत् ।'* जीवाने जाणीवपूर्वक भक्ती करावी. अशी जरी ' जाण ' शब्दज्ञानाने झाली, तरी मनाच्या मागे लागल्यामुळे देहात्मभाव निर्माण होतो. तो झाला की, वाचेने 'राम', 'कृष्ण', 'गोविंद', 'वासुदेव' असे एखादे नाम घ्यावे. म्हणजे मग तो देहात्मभावही हळू हळू नष्ट होतो.
(कृपया ही पोस्ट आपल्या फेसबुक वॉलवर तसेच व्हॉट्सप ग्रूप्सवर आवर्जून शेयर करावी ही विनंती. अशा पोस्ट्स नियमित वाचण्यासाठी कृपया हे पेज लाईक करावे.
https://m.facebook.com/sadgurubodh/
http://sadgurubodh.blogspot.in )